Imperium burgundzkie powstało w czasie woj-I ny stuletniej, konfliktu, który trwał między I Francją a Anglią w latach 1337-1453. Jego zarzewiem była kwestia sukcesji francuskiego tronu. Po wygaśnięciu dynastii Kapetyngów w 1328 roku, pretendent z Anglii, Edward III, sprzeciwił się objęciu tronu przez Filipa VI z linii Walezjuszów. Wojnę toczono na kontynencie europejskim, przede wszystkim na ziemiach francuskich. Niezdecydowani Burgundowie byli raz po raz wciągani w działania wojenne. Burgundia dzieliła się na dwa rejony: południowy, dzisiaj wschodnia część Francji, rozciągał się od Dijon po Bazyleę; drugi, o większym znaczeniu strategicznym, obejmował teren dzisiejszej Belgii oraz przygraniczną strefę Francji i sporą część dzisiejszej Holandii. Stanowił punkt zapalny sporu angielsko--francuskiego, gdyż gwarantował najlepsze połączenia handlowe z innymi krajami Europy. Burgundowie uważali się za potencjalnych władców Francji, dlatego ich głównym celem stało się wyeliminowanie francuskiej supremacji w Europie. Aby to osiągnąć, zawarli tymczasowe przymierze z Anglikami.

Pierwszy z "wielkich książąt"
Burgundowie wzmacniali swoją władzę i strefę wpływów za pomocą środków dyplomatycznych, działań wojennych oraz starannie aranżowanych małżeństw. Ich potężne, choć krótkotrwale, imperium zbudowali czterej "wielcy książęta". Choć sprawowali władzę przez niewiele więcej niż sto lat (1364-1477), zapewnili dynastii trwałe miejsce w annałach historii. W 1328 r., wraz ze śmiercią Karola IV, wygasła wielka dynastia Kapetyngów. Następcą tronu został Filip VI Walezjusz, chociaż jego pozycję podważał król Anglii Edward III. Po Filipie przyszedł jego syn, król Jan II Dobry, którego koronowano w 1350 r. Linię Walezjuszów przedłużył pierworodny syn Jana, Karol V Mądry