W porównaniu z sąsiednimi krajami powojenna Belgia dość szybko odbudowywała swą gospodarkę. Port w Antwerpii zbytnio nie ucierpiał, a rezerwy energetyczne pozwoliły na utrzymanie względnej równowagi. Reorganizacja na poziomie politycznym przebiegała z kolei bardzo wolno. Kraj powrócił do struktur i instytucji sprzed wojny, a jedyną większą zmianę stanowił zakaz prowadzenia działalności przez partie, które kolaborowały z Niemcami.

Polityka partyjna
Założona w 1945 r. Chrześcijańska Partia Socjalistyczna zdystansowała się do swej poprzedniczki, Partii Katolickiej: uznała się za świecką i unitarną oraz postawiła na poparcie indywidualne w opozycji do afiliacji kościelnej. Wewnątrz ugrupowania wyodrębniły się skrzydła flamandzkie i walońskie. W 1946 r. przeprowadzono pierwsze po wojnie wybory - ich zwycięzcami zostali chrześcijańscy socjaliści. Partia socjalistyczna poszerzyła również bazę polityczną, zrywając z praktyką rekrutacji członków w sposób kolektywny poprzez związki zawodowe i spółdzielnie: postanowiła zabiegać o poparcie bezpośrednio u wyborców. Partie liberalna i komunistyczna opierały się na istniejących platformach i programach. Komuniści tymczasowo zastąpili liberałów jako trzecia z najsilniejszych frakcji w parlamencie, ale w 1949 r. na czele znowu stanęły trzy tradycyjne partie. Ponury rozdział w historii Belgii stanowi czystka nazistowskich kolaborantów, którą przeprowadzono zaraz po wojnie. O współpracę z wrogiem posądzono wówczas około 53 tys. Belgów.