Gdy u schyłku średniowiecza gotyk zaczął się przeradzać w renesans, rozpoczął się wspaniały rozkwit sztuki flamandzkiej. Nowy rozdział w jej historii otworzył Portret małżonków Arnolfini (1434; na sąsiedniej stronie). Jego autor. Jan van Eyck, ukazał najdrobniejsze szczegóły portretowanych osób i pomieszczenia, w jakim się znalazły. Zamożny mieszczanin i jego oblubienica składają sobie przysięgę wierności w komnacie, która doskonale ukazuje gust ówczesnego społeczeństwa. Kobieta wcale nie jest, jak można by przypuszczać, ciężarna (Arnolfmi nie doczekali się potomstwa). Jej zaokrąglony brzuch i małe, ściśnięte piersi pozostają w zgodzie z gotyckim wyobrażeniem piękna. Wyraźne odbicie w zwierciadle symbolizuje jej niewinność, a płonąca świeca dowodzi obecności Chrystusa. Umeblowanie sugeruje, że Arnolfmi jest człowiekiem bogatym (był kupcem). W lustrze widocznym w głębi widać również dwie osoby, które są świadkami przysięgi -jedną jest sam van Eyck. Portret małżonków Arnolfini zapoczątkował tradycję sztuki mieszczańskiej, artysta zaś stał się naocznym świadkiem, który rejestrował sposób życia (i majątek) nowej klasy. Jana van Eycka uważa się za wynalazcę malarstwa olejnego. Wprawdzie trudno tu mówić o prawdziwym odkryciu, jednak olej jako środek do mieszania pigmentów i nakładania werniksu okazał się bardziej plastyczny i trwalszy od tempery. Van Eyck stworzył także wspaniałe malowidło ołtarzowe w katedrze w Gandawie, poliptyk Ołtarz Baranka Eucharystycznego (1432), uznawany za jeden z cudów Belgii