W walce o niepodległość Belgia wzorowała się na Francji. W lipcu 1830 r. wśród Francuzów odżyły ideały rewolucji roku 1789, a Belgowie odczytali to jako sygnał do powstania przeciwko holenderskiemu rodowi książąt orańskich. W sierpniu 1830 r. w Brukseli rozpoczęła się wojna o niepodległość, którą czynnie wspierał rząd Francji. 4 października Belgia oficjalnie ogłosiła się niepodległym krajem, a prowizoryczny rząd zaczął się domagać uznania nowego państwa. 26 stycznia 1831 r. na międzynarodowej konferencji w Londynie potwierdzono niepodległość Belgii i zagwarantowano jej neutralność, do czego niewątpliwie przyczyniło się powstanie listopadowe na ziemiach polskich, którego stłumieniem były zainteresowane konserwatywne siły Europy. Zaakceptowanie autonomii nowego narodu stanowiło pierwszy krok na drodze ku prawdziwej niepodległości. Na marginesie warto zaznaczyć, że młode belgijskie państwo szeroko otwarło granice dla polskiej emigracji popowstaniowej. Na jakiś czas schronienie znaleźli tu m.in. J.I. Kraszewski, CK. Norwid i J. Słowacki, a blisko 30 lat w Brukseli spędził J. Lelewel. Nowa monarchia parlamentarna potrzebowała odpowiedniego króla. Polityczni przywódcy kraju zgodzili się na wybór Leopolda I z dynastii Koburgów: dzięki więzom krwi z monarchią angielską (był wujem królowej Wiktorii), wykształceniu, zdolnościom dyplomatycznym oraz zainteresowaniu sprawami wojskowymi, łączył w sobie wszystkie cechy, jakich wymagano od reprezentatywnego monarchy.

Leopold I i Leopold II
W 1831 r. Kongres Narodowy wybrał Leopolda I na króla Belgów. Rok później belgijski monarcha poślubił Luizę, córkę króla Francji Ludwika Filipa I, wzmacniając przyjacielskie stosunki między Belgią i Francją.